Από το νέο άλμπουμ της Sadahzinia, "Σάρμα" (8ctagon 2010): "Ο Johnny ο Αλε Ρετούρ"
Αν η ζωή σου απ' την αρχή σ' έχει του πεταμού της,
πάρτα χαμπάρια σου νωρίς, απάνω της και βουρ.
Κι αν σ' οδηγήσει πονηρά στην άκρη του γκρεμού της,
φέρτα δυο βόλτες στο μυαλό, και να 'σαι αλέ-ρετούρ.
Στην Άνω Τούμπα το '50 στη σκάφη,
γέννησε η κόρη του Γιαννέα, τον πέμπτο γιο “Νισάφι!”
είπε του αντρός της “Μη μ' απαυτώσεις πάλι,
αμανάτι ένα μωρό που έχει μεγάλο κεφάλι”.
Σα τον παππού του γι' αυτό του βγήκε τ' όνομα
Γιαννέας, ο γιος της Δωροθέας, που απότομα
μια μέρα τον πήγε στον γνωστό τον “γιατρό” εκείνο,
“να τονε δώσουμε καλύτερα τον άντρα μου ψήνω.
Εσύ κανόνιστα λεφτά γιατρέ και μη σε νοιάζει,
σ' άλλη φαμίλια δε θα το τρώει το μαράζι.”
Κι έτσι στο πόδι φτιάξαν τα χαρτιά γι' Αμερική,
τον μπαρκάρανε με μια αλλαξιά τσουρούτικη κι αυτή.
Του κουνήσαν το μαντήλι απ' το γκουντμπάι
κι ο Γιαννέας πιτσιρίκος ούτε ήξερε που πάει,
ποιον θα βρει στη Νιά Υόρκη, ποιος θα τον υιοθετήσει,
έτσι που 'ταν κι η ζωή τον είχε φτύσει.
Ζεύγος Εβραίων τονε πήρε για αποκούμπι στα στερνά
αλλά ο Τζόνυ δίχως τρόπους κάνει τον παλλικαρά.
Κάτι χρόνια πιο μετά πάει στο Woodstock σα μπακούρι,
του κολλάει μια Τεξανή με LSD και καναβούρι.
Τον ποτίζει για καλά, μέχρι που οι θετοί γονείς του
απηυδύσαν, τον διώξαν με μπιλιέτο αορίστου.
Γυρνάει στην Τρούμπα – στο γνωστό το “Argentina”,
για “τ' αυτόφωρα” τον θέλαν, μα τον είχανε στην πείνα.
Πάνω που του αλλάζαν πόστο τα 'φτιαξε με τριαντάρα
κι είπε ν' ανοίξει σπίτι, μα τα έκανε μαντάρα.
Πιάνει εργάτης στα λιπάσματα για τα έξοδα γάμου,
αλλά αυτή στον μήνα πάνου του την έκανε του Γιάννου.
Παίρνει απόφαση, φεύγει γραμμή για Σαλονίκη,
να βρει τις ρίζες του και καμιά πλούσια νύφη,
το παίζει μπρούκλης και φαφλατάς Αμερικέν
μα οι δικοί του πουθενά - όλα του φταιν.
Έκανε χαμαλοδουλειές, μάζευε απ' τα δυο τα τρία,
να πάει Αμερική ξανά να λύσει μια απορία.
Μην είχε παιδί μ' αυτήν εκεί την Τεξανή
ή απ' το πολύ το LSD τα είχε όλα φανταστεί.
Πατάει πόδι στο Μανχάτταν, τον τσουβαλιάζουν δέκα,
τον στείλαν σούμπιτο στου Πειραιά την Μέκκα.
Έκανε “αμάν”, αλλά άνοιξε έναν καφενέ στο βουρ,
στου Αϊ Διονύση τους χαλβάδες και το είπε “Αλέ Ρετουρ”.
Και η ιστορία μας τελειώνει με μια σύνταξη του πεταμού
από το ΤΕΒΕ και να του τρώει τη μισή το ΔΝΤ.
Παίρνει τα χαμπάρια, φοράει δυναμίτη,
μα στη βουλή πηγαίνοντας του σκάει στην μύτη.
Το συγκρότημα με φορτισμένες μπαταρίες από το Finnegans
Οι Iron Maiden, επισκέφτηκαν την ιρλανδική Pub "Finnegans", την προηγούμενη μέρα από τη συναυλία τους στο Bergen της Νορβηγίας και άρχισαν να πίνουν μπύρες... 78 Guiness, 32 Heineken βαρελίσιες, 57 κουτάκια Hansa...
Σύνολο λογαριασμού: 20.109 νορβηγικές κορώνες (2.550 ευρώ)
Με μια δυό "εφόδους" ακόμη, του συγκροτήματος σε Pub, η Μπύρα θα γίνει "είδος προς εξαφάνιση", όπως η χελώνα "caretta caretta".
Πριν 8 χρόνια, το 2002, κάποιοι έγραψαν γι αυτά που ζούμε σήμερα. Όταν το Hip-Hop, δεν ήταν χαϊμαλιά, "Yo" και ψηλοκάπουλες γκόμενες.
"Κάποιοι" από τους FF.C (Fortified Concept - Οχυρωμένη Αντίληψη), από το δίσκο "Υπ' όψιν"
Έκτισα μηνύματα σε στίχους και συνθήματα,
τα βήματα γρήγορα αντέχουν τα χτυπήματα,
χιλιάδες τα προβλήματα ανοίγοντας τα μνήματα
κοιτάζοντας καχύποπτα καυτά επιχειρήματα,
τα λόγια τους ανήθικα κινούνται πάντα ύποπτα
προβάλλοντας αιτήματα λόγους και υπομνήματα,
αλλάζουν τα νομίσματα τους όρκους τα ερεθίσματα,
αυξάνουν τα ερείσματα ευρώ χαρτονομίσματα.
Για κάθε τους απόφαση υπάρχει μία πρόφαση
για νάχουν πάντα πρόσβαση στου ΝΑΤΟ την απόθεση,
χωρίς καμία πρόταση για πάντα υποχώρηση
ανοίγοντας την όρεξη για κάθε παραχώρηση
ψάχνοντας συγχώρεση παράδεισο και κόλαση,
παράδοσης εξόντωση και εσύ στην απομόνωση
διακρίνεις την απόρριψη σε κάθε της αγόρευση,
στου χρόνου την συγχώνευση σε θέλουν σε αποχώρηση.
Κάποιοι θέλουν το γρίφο της ζωής να λύσουν
κάποιοι θέλουν με δόξα και λεφτά να ζήσουν
κι άλλοι θέλουν απλώς πίσω να αφήσουν
κάτι που να θυμίζει ότι άξιζε να ζήσουν…
Κι έχω μία ένσταση προς κάθε μια κατεύθυνση
προς κάθε πολιτική πολεμική διένεξη,
δεν θεωρώ εξέλιξη της βίας την επέλαση
ενάντια στην ελεύθερη βούληση και θέληση.
Απώτερος σκοπός μία παγκόσμια κυβέρνηση
με νόμους για καταστολή και πλήρης χειραφέτηση,
δεν είναι πια εξαίρεση το ψέμα και η αθέτηση
των προεκλογικών υποσχέσεων για ανανέωση.
Το δίκιο έγινε αίρεση ψάχνοντας δικαίωση
και η ελπίδα έμεινε ορφανή μέσα στην ισοπέδωση,
των λύσεων η εύρεση κατάντησε παραίσθηση
χρόνια περιμένοντας για μία διευθέτηση.
Εγκλήματα πολέμου με ευρωπαϊκή συναίνεση,
τα media αποφασίζουν τι θα κάνει αίσθηση,
το λάθος άλλαξε όνομα και λέγεται αναίρεση
και ο Θεός κουράστηκε και δήλωσε παραίτηση.
Κάποιοι θέλουν το γρίφο της ζωής να λύσουν
κάποιοι θέλουν με δόξα και λεφτά να ζήσουν
κι άλλοι θέλουν απλώς πίσω να αφήσουν
κάτι που να θυμίζει ότι άξιζε να ζήσουν…
Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν τα νέα,
θα υποσχεθούν για μια ζωή πιο ωραία,
γραμματείς Φαρισαίοι ψευδοπροφήτες παρέα
κάνοντας θαύματα για μας θα 'χουν παγκόσμια σημαία,
σαν δουν πολύ μετά θα τους φιλτράρουν
μετά για να τους έχουν στο σύστημα
κύματα νεκρά να τους ψηφίζουν γαμώτο…
Η αγάπη πεθαίνει, κανείς απ' αυτούς δεν το βλέπει;
Κι όλοι οι δρόμοι μοιάζουν με αγκάθια στρωμένοι,
όλοι φυλακισμένοι σε δόσεις καλωδιωμένοι σε ένα μπλόκο κοίτα!
Πάντα απασχολημένοι κι όσο του κόσμου η οικονομία ανεβαίνει
πιστεύω πάντα θα υπάρχει ένα παιδί που στο βωμό της πεθαίνει,
γιατί η ίδια η ελευθερία σε ένα κελί είναι δεμένη,
θυμίζει άγριο πουλί που στο κλουβί του δε μπαίνει,
οπότε καραδοκούν να το σκοτώσουν να το βαλσαμώσουν
να το κοιτούν και να μιλούν για δημοκρατία κάνοντας πιο γρήγορη τη ζωή.
Βία! Μολύνουν τη λογική, με αίμα τσόντα και κομπίνα
είναι πιο εύκολο να δεις τη τηλεόραση κι ακόμα πιο εύκολο απ' αυτή να πάθεις εξάρτηση,
εγκεφαλικό ναρκωτικό που δρα ελεύθερο θέλει ακόμα ένα θύμα,
μετά αφού το χρόνο κάναν χρήμα και το χρήμα κυριαρχεί
βάζουν παράγοντα το άγχος βασικό για υποταγή κι έχει κίνηση πολύ,
πράσινο, κόκκινο φανάρι, δουλειά, ναρκωτικά, αρρώστιες, γλώσσα, παιδεία, τύψεις…
Βρες... Αντίσταση να λείψεις!
Ο Mike Masnick από το TechDirt κατά τη διάσκεψη της μουσικής βιομηχανίας στις Κάννες αυτή την εβδομάδα, έθεσε ένα εξαιρετικό υπόμνημα προς τη Διεθνή Ένωση Δικηγόρων Ψυχαγωγίας (International Association of Entertainment Lawyers):
"Το μέλλον του Μουσικού Επιχειρηματικού Μοντέλου (και αυτών που ήδη υπάρχουν)".
Ο Masnick γράφει ότι η βιομηχανία του θεάματος για να αντιμετωπίσει το Διαδίκτυο, προσπαθεί απεγνωσμένα να εφεύρει, νέους νόμους πνευματικής ιδιοκτησίας ή νέα συστήματα αδειοδότησης ή νέα DRM ή νέες αγωγές ή νέους τρόπους για να κλείσει τα file-sharing sites, κάτι που είναι αντιπαραγωγικό.
Ωστόσο, υπάρχει μια άλλη λύση. Πρέπει να σταματήσουμε να ανησυχούμε και να ενισχύσουμε τα επιχειρηματικά πρότυπα που βοηθούν τους μουσικούς (που έχουν ήδη μ' αυτά τα πρότυπα κερδίσει πολλά χρήματα) να χρησιμοποιούν την κοινή χρήση αρχείων προς όφελός τους, ακόμη και χωρίς άδεια ή επιβολή πνευματικών δικαιωμάτων. Με απλά λόγια, το μοντέλο μπορεί να οριστεί ως:
Σύνδεση με θαυμαστές (CwF) + λόγο για να αγοράσει (RtB) = Το Επιχειρηματικό Μοντέλο
Απαρίθμησε δεκάδες καλλιτέχνες που έχουν επιτύχει μέσα από διάφορες παραλλαγές αυτού του μοντέλου. Όλοι γνωρίζουν σχετικά με τις προσπάθειες των μεγάλων ονομάτων όπως ο Trent Reznor και οι Radiohead, αλλά ο Mike εφιστά επίσης την προσοχή στους λιγότερο διάσημους, όπως είναι οι Josh Freese, Jill Sobule, Corey Smith, Jonathan Coulton, Moto Boy, Amanda Palmer, Matthew Ebel, Moldover και Κ-Os.
Όπως μπορείτε να δείτε μέσα από όλα αυτά, προκύπτουν κάποια πρότυπα. Πρότυπα όχι για να κοστολογείται κάθε τραγούδι και κάθε μετάδοση. Δεν είναι σχετικά με τη χορήγηση αδειών. Δεν πρόκειται για DRM ή αγωγές ή την πνευματική ιδιοκτησία.
Είναι πρότυπα για βελτίωση της σχέσης με τους οπαδούς και στη συνέχεια, τους προσφέρουν ένα πραγματικό, μοναδικό λόγο για να τους πείσουν να αγοράσουν. Τέτοιο που στο τέλος, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι οπαδοί πάρουν αυτό που θέλουν, στην τιμή που θέλουν, και οι μουσικοί και οι εταιρείες κερδίζουν επίσης χρήματα.
Αυτές οι ιστορίες έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με τα προβλήματα που δημιουργούν σημαντικές εταιρείες, προσπαθώντας να επιβάλουν το νόμο πλήττοντας στο τέλος τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ταλαντούχοι καλλιτέχνες και δημοφιλή συγκροτήματα όπως οι OK Go και Death Cab For Cutie είδαν να υποβαθμίζεται η δημοτικότητά τους λόγω των αγωγών που έκαναν οι εταιρείες τους.
Το υπόμνημα είναι ένας καλός οδηγός για ένα έξυπνο επιχειρηματικό μοντέλο που οι θαυμαστές και οι καλλιτέχνες αξίζει να διαβάσουν.
